شب و مهتاب سخت است که شب باشد و مهتاب نباشددرچشم ِپـُر ازحسرت مــان خـواب نباشد سخت است گرفتـار سرابی شده باشیم خشکیـده لب از تشنــگی و آب نبـاشد دنیا چو گلستان و بهشت است به شرطیدر سفــره نمکـدان شک

مثـلِ بـرگِ خشک و زردی رو به پاییزم عزیزبیـنهایت خستـه ام، از درد سـر ریزم عزیز با تو از حال خرابم هرچه بنویسم کم استچون غروبِ تلخ ِدر غربت غم انگیزم عزیزوای از این دنیایِ بی مهری که از بختِ بدممیــزن

من اگـر روزی شود نقــاش این دنیـا شوم، این جهان را عاری از هرغصه و غم میکشم بهـرِ دلهـا مهــربـانی، بـی قــراری، همــدلی ،خنـده را پیـوستـه بــر لبـها منظـم میکشم زشت و زیبـا خالـق و پـروردگار ما یکسی

به دل زخـمِ فـراوان دارم ای عشقعجب حال ِپـریشان دارم ای عشقهـزاران زخـم کهنه بـــر دلم هست ِو مِیلی رو به پایان دارم ای عشقجفـا ازدوستــان دیــدم ،چه بیجا گله از نـــارفیــقان دارم ای عشقنمیدانی من هـ

سیلاب ...لـذت و آرامشـم را آب بـا خـود بـرده استاشک چشمان مرا خوناب با خودبرده است آه بـاران بــا تـوام ، لطفی کـن و کمتـر ببــارآرزوهــای مــرا سیـلاب بـا خـود برده است سـاز ِدنیــا نـاگهان سـاز ِ

رفتـی بخـوابی ، من ولی بیدارم از درد بـرعکـسِ تـو هرلحظه خودآزارم از درد درمانده ام با کوهی از غمها چه سازم؟ازدست خود هم خسته ام بیزارم ازدرد هـرگـوشه یِ دنیـای ِمـن مـاتــم گــرفته دق میدهد بـی شک مـ

چمدان بسته مسافر شده ای دست نگهدارکمتــر بــده ایــن عـاشقِ دلخستـه تــو آزارمعشوق تــویـی عــاشـقِ دلخستـه منم منای مــاه ِدل آرایِ مــن ای حضــرت دلـــدار عشق ِتـو اگـر جـرم و گنـاهست، چه تردید ؟دل

سوختم این سوختن را هم نگارم دید و رفتبی صدا در خود شکستم بی وفا خندید و رفت راز ِدل بـا آسمـان گفتـم دلش را غــم گرفت آسمان بـر حـال و روزم مدتی بارید و رفت گریه کردم تـا سحـر در خلوت و تنهایی امبیک

u200d هرگول اَکَسن باغدا قیزیل گول اولا بیلمزهچکس آتانین بوش یرین اصلا دولا بیلمز(هرگول اَکَسن باغدا قیزیل گول اولا بیلمز هچکس آنانین بوش یرین اصلا دولا بیلمز )قول باغلی قنت قوش قاچادا چنگ قفسدنصـیاد بیلـ

مثل هـر شب بـا خـودم غمنامه آوردم خدا بهتر از هر کس تو میدانی پر از دردم خدا گم شدم در این سرای غم که نامش زندگیستدر خودم دنبال خود هرلحظه میگردم خدا دشمنـان زخمم زدنـد و دوستـان بدتر از آن زخـمی از ت

انتظار ...دلتنگ کسی هستـم ، دلتنگ نگاهـم نیست من منتظـرم امـا ، او چشم به راهـم نیستدرسینه ی من غوغاست ،اوبی خبر از حالمدرموج غم و اندوه ، افسوس پناهم نیستدر خـود گـره ای کـورم ، میسوزم و میسازم برسوز

سحـر گاهی اگـر سجاده وا کردی دعایم کن بساط گـریـه در خلوت بپـا کردی دعایم کندلت دریاست میدانم که پیشش آبرو دارینشستی با خدای خود صفا کردی دعایم کنکسی این گوشه ی دنیاست محتاج دعای توبه تسبیحت اگـر ذکـر

میروم از شهرتان ، سـویِ دیـارِ دیگری این قطار اما نشد، بـا آن قطـار ِدیگری میروم آزرده ام، مقصد نمیدانم کجاستمیـروم شایـد بیـابـد دل ، قـرارِ دیگری مال من بودی ولی تقدیر ما اینگونه خواستزیـر بـاران هم

یاغیسان خاطیره لر گوللرینی ایسلادیسان ، یاغما یاغیشسالیسان یاده کئچن گوننریمی،آغلادیسان ،یاغما یاغیش گور گتوردون منی هاردان هارا ای بخت سنی خار اولاسان سارالان گوللره بَنظَر منی چوخ اوخشادیسان ، یاغما

بگذر از من آدمی افسرده میخواهی چکار ؟آدمی غـارت زده دلمـرده میخواهی چکار ؟ بیـنهایـت چـرخ دنیـا بـا دلـم بـد کرده استآنکه با خود خونِ دل، آورده میخواهی چکار؟ روزگـاری تکیـه گـاهِ محکمی بـودم، ولـــی .

مثل من آیا تو هم هرشب غمِ نان داشتی ؟دلخوشیها کم ولی حسرت فراوان داشتی؟ بوده ای شرمنده ی اهل و عیال و زندگی؟ظاهری خنده به لب گریه به پنهان داشتی؟ شیشه ی احساس تو خورده ترک از آشنا ؟یادگاری بـر تنت زخـ

تـو ثـریـای منی من شهریـارت در غزلمینشینم سالها چشم انتظارت در غزل خواستم عشق تو را ازسینه ام بیرون کنمناز چشمانت مرا کرده دچارت در غزل عاجزم تا شرح حالم با قلم عنوان کنم بیـقرارم ، بیـقرارم ، بیـقرار

آمدی خون به دلِ خون شده ی ما بکنی ؟پای غـم را بـه سر ِسفره ی دل وا بکنی ؟ منـکه دیــوار فــرو ریختــه از زلزلـه ام آمدی بـدتـر از ایـن معـرکه بر پا بکنی ؟ روز من چون شب ِظلمتگهِ بی حوصله هاستاین چه ظل

به جهنـم کـه کسی نیست خریدارِ دلمبـه درک نیست کسی محرم اسرار ِدلم پشت ِهر چهره نقابیست پر از دوز وکلکبـه کـه باید بسپـارم دل و افســارِ دلم ؟ هرکسی آمده بر شیشه ی دل سنگ زدهبس کـه کـوتـاه شده بـر همه

نگفتم از غمت ولی قلم شبانه گریه کردبهانه در بهانه بود و بی بهانه گریه کرد هوای خانه غم گرفت و پنجره اسیر غمبه حال این شکسته دل سکوت خانه گریه کرد نشسته ای به هر غزل مرا رها نمیکنی که هرغزل به نام تو چ