خیاط زمانه

خیاط زمانه به تنم لباس غم دوخت
آماده پرواز شدم بال و پرم سوخت

اینجا که به جز غم مرا همنفسی نیست
از سوختن دم به دمم ساختن آموخت

طعنه مزنیدم که چرا سرد و خزانم
از دوست وفا خواسته بودم که نفروخت

چون جنگل وحشی که در آن شعله بیفتد
صد شعله کشید آتش و صد شعله برافروخت

تقصیر دلم نیست که غمنامه نوشته ام
از ظلم و جفا بود دلم بیکسی اندوخت

من پیر تر از سنم و در آینه دیدم
در بیکسی اش یک نفری دوباره میسوخت

من سنگ صبورم که بسوزم پی غمها
از سوختن دم به دمم ساختن آموخت

#جوادالماسی (سنگ صبور )

سنگ صبور...