یادش بخیر در زیر باران با تو آن شبمن بودم وچشم خیابان بـا تو آن شب با بـوی باران بوی تـو سرمست بودمآواز ولبـهای غزلخوان باتـوآن شبآغوش مـن بود و سرت بر شانه ی منتا آسمان رفتیم و مهمان بـا تو آن شب من بـا صـدای خنـده ات آرام بـودمشد بی کسیهایی که جبران با تو آن شب مـا هم صدا با قطره ی بـاران نشستیمشـ

شده یک شب بزنی دست به انکار خودت ؟بـدتـر از آن بشوی در پی آزار خودت ؟ شده از دیـدن خود در آینه شک بکنی ؟دل تو سوخته از دیدن رخـسار خودت؟دست بر دامن چشمت شده ای گریه کند؟یا پـرستار شدی بـر تـن بیمار خودت ؟ شده در حسرت یک رهگذراز کوچه شوی ؟شده ای همدم وهمصحبت وغمخوار خودت؟ شده هـرلحظه تـو را بغض به یغ

نه دل برای ماندن و نـه پا بـرای رفتن استنه کس برای درد دل نه حوصله به گفتن است درِقفس شکسته و پـرنـده ای رهـا... منـمنه حوصله به پر زدن نه بال وپر براین تن استغـم نشسته بـردلـم مرا بـه خلسه می بردعزا گرفته ام عـزا ،عزای این خود مـن است هزارزخـم بـر دلـم غـریب وآشنـا زدندچـرا سـزای آینـه درعـاقبت شکس

مثـال کوره میسوزد درونم ، دلم را دست غم محکم گرفتهگلـه دارم گلـه از سرنـوشتم ،دلـم از عالم و آدم گرفته چه شبها تا سحر با غم نشستم ،چه شبها تا سحر درخود شکستمبه کامم زندگی آنقدر تلخ است ،تمام لحظه ها ماتم گرفتهشبیه درد بی درمانم افسوس ،کویرم تشنه ی بارانم افسوسکسی هرگز نمی فهمد سراپا ، وجـودم را غمی

امشب از غصه پرم محـرم اسرار که نیستبه من بیکس و درمانده پرستـار که نیست نفـسم حبـس به سینـه پرم از بغض ولیخسته ام مثل من خسته خودآزار که نیست سرنوشت من غمـدیده پر از محنت و درددر شب ظلمت من مونس و دلدار که نیست به کدامین گنهم سـوخته بی بال و پـرم ؟مثل من هیچکس از بخت طلبکار که نیست غنچـه ای پرپرم

حال من با تو خوش و بی تو خراب است رفیقبی تو این زندگی ام رنج و عذاب است رفیق با تو هر فال بگیرم تـه فنجان به خوشیـستبی تو این بخت من غم زده خواب است رفیقبا مـن از عشق بـگو تشنه ی هم صحبتی امحـرف ناگفته ی من قـد کتـاب است رفیق دفـتر مشق شبـم پر شده از حسرت و درددلخوش یک دوسه خطی به جواب است رفیق بـا

ترسم کـه نبـاشی و شبی زار بمیـرمیکـبار نـه از عشق تو صد بار بمیـرم در محکمه ی عشق تو محکوم منم مندستـور بده تـا کـه گنهکار بمیـرم رفتی و شده خاطـره ها قاتل جـانمعمـری که فنـا رفته و بیمار بمیـرم گفتـم کـه تحمل بکـنم درد فراغـتلبـریز شده صبـرم و ناچـار بمیـرم سهمم شده از عشق تو غمنامه نوشتنیک شب ب

از تو چه پنهان گلم، حال دلم خوب نیستغیر غـم و حسرت و، نالـه وآشوب نیست همسفرم درد وغم، همدم من اشک وآهلشگر بغض آمده، قدرت سرکوب نیستحسرت دیـدار تو، جـان مرا شب گرفتشهر پر از یوسف است، حال که یعقوب نیست حق منو دل نبود، این همه ویـران شدنجنس دلم سنگی و،آهن و یا چوب نیست آنـکه نمک پرورم، بود نمـکدان شک

امشب دلـم گـرفته ،از درد مینویسماین زندگی چه برسر ،آورد مینویسم دیوانه بودم از عشق، قلب مرا شکستندآری ز مردمان ،خونـسرد مینویسمدر کوچه های غربت، مانند من فراوانمانند خود هـزاران ،شبـگرد مینویسم باد خـزان که آمد، غارت شد آرزویمرنـگ گـل شقایـق ،را زرد مینویسم بیگانه خنجرم زد، زخم زبان تو ای دوستنام تـ

اینجا که منم بی تو به جز غم خبری نیستمانند منِ خسته بدان خـون جگری نیست اینجـا منـم و دلـهره و چشم خیـابـانمونس به من و دفـتر من چشم تری نیستپاییزی ام و زردم و سـردم چو زمستانتاریکم و گویی به شب من سحری نیست باخـاطـره ها هـمسفرم در شب و روزمجز خاطره از کوچه ی من رهگذری نیست ای عشق چه سود از قـفس آزا

کوفه امشب بوی ظلمت میدهد، لحظه هایش بوی غربت میدهدکوچه های شهر هم درماتم اند ،مسجدش بوی مصیبت میدهد کوفه امشب بیقرار است بیقرار ، گل زمین افتاده است با دست خارمسجد و محراب و منبر غرق خون ،برعلی نوبت رسیده وصل یاربعد زهرا همدم مولا فقط آن چاه بود ،آه نخلستان فقط ازدرد او آگاه بوداشکهایش تا سحر ازسوز

روز میـلادت جهانم را چـراغان میکنمبـوسه ها را کنج لبهای تـو مهمان میکنم شورچشمان حسود اینجا فراوان دیده امدور از تونازنین هم ایـن و هم آن میکنماز زمیـن دل می کَنَم تا آسمانها میرومصورت ماه تو را از مـاه پنـهان میکنم جان من هستی ،دلیل زندگانی، یا نفسجان ناقابل اگرخواهی به قربان میکنم ناز چشمان توب

لعنت به من و دل که گرفتـار تو بودیمدلخوش به تو و سایه ی دیوار تو بودیم لعنت به من و چشم پر از دلهره ای کههرثانیه در حسرت دیـدار تـو بودیمتنها هدفت زخم زدن بر منـو دل بودکی یا به کجا در پی آزار تـو بودیم ؟ صد بار شکستی وغـرورم به فنـا رفتبا این دل پرخون که طرفـدار تو بودیم در کنج قـفس نـفس کشیدن سخت

خسته از بـی مهری دنیا شده سنگ صبورپای غم برکلبه ی دل وا شده سنگ صبور صبراز تو خسته و تـو خسته از دلواپسیگریه بر روی لبانت جا شده سنگ صبورزخمهایت بی شمار و آرزوهایت خزانقامتت ازغصه هایت تـا شده سنگ صبور چشمهای منتظـر درحسرت آرامش اندبخت بد با بیکسی هم پا شده سنگ صبور صد هزاران درد بی درمان میان سینه

(بغلم کن کـه بـه دل غصه فـراوان دارم)ظاهری خنـده به لب گریه به پنهان دارم گله دارم گله از دوست و از دشمن خویشبه تنم زخم هم از ایـن و هم از آن دارمغـزل و شعـر بهانـه است کـه آرام شومپـرم از غصـه وغـم حال پـریشان دارم خشک سالی زده وقحطی عشق آمده استمثـل مجنون شـده و ناله ی سوزان دارم خسته ام خسته تـر

از همه جا رانده شده روی سیـاه آمده امپاک که نـه! خدای من غرق گناه آمده ام ازهمه جا رانده شده زخم به سینه ام زدندسوی تو ای خدای من به سوز و آه آمده امنیست کسی جز تو مرا داد رسی دردوجهانبا دلِ پُـرغصه و غـم ، عمر ِتبـاه آمده ام من به خزان نشسته و از همه جا گسسته امو بـا دل شکـسته و پـر اشتبـاه آمده ام

تجسم کن مرا با خود ، کمی هـم عشق بازی راچه محشر میشود برپا ، به پا کن صحنه سازی را لبت را یک شبی مهمان، به لبهای پر آذر کنسپس بنشین تماشا کن ،ز من ، مهمان نوازی را نمازعشق را خواندم شبی در مسجد چشمتندیده چرخ گردون هم چنـین راز ونیازی را مثال من کسی عاشق به تو هرگز نخواهد شدرها کن غیر من عشق حقیقی

بی مهر علی عمر بشر ، هست حـرامبی حب ولایتش کار جهان ،هست تمام بر عـدل علی خـود خـدا گشته مشتریخورشید و ماه به کمالش میدهند، سلامشیـر خـدا بـاشـد و نان میبرد بـه یـتیممردانگی خلاصه شده در علی ، یک کلام چشم گردون چون علی هرگز نمیبیند به چشماولیـن مظلـوم عـالم باشد و ، اول امام گوش کن با گوش دل تا بشنو

دیشب چو هر شب یاد تو آمد به در زدبر این دل ِ بیچاره ام ناخوانده سر زد از عاشقی های من ِ مجنون که میگفتیاد آمد آن روزی که دل سوی تو پر زدبا من نشست و هی ورق زد خاطراتمروی ِ دلِ زخمیِ من زخمی دگر زد این پرسش من از خدای آسمانهاستاز چه درخت آرزو ها را تبر زد ؟ آنشب منو دل ،یاد تو باهم نشستیمتا ساز رفتن ...

مثـال هر شبم آواره ام غـم دارم امـشبسه تار خسته ام سوز و نوا٬ کـم دارم امشب چو نی می نالم ومی سازم و میسوزم از دردو مهمان خاطراتی گنگ ومبهم دارم امشبمنم قامت کمان از درد و غصه ٬ زخم خنجرو از زخم زبانها قامتی٬ خـم دارم امشب دلم خسته خودم خسته ٬به دوشم کوله غربتبه دل آهنگ غم فریاد ماتـم دارم امشب منم